Begravelsen

Fire dagar etter ulykka, på ein torsdag, hadde me begravelse. Eg grua meg og var uroleg på førehand. Førebuingane hadde eg ikkje tatt så stor del i, eg klarte ikkje tenke i dei banar. Eg bestemte ein salme, Gje meg handa di ven, men den trur eg hadde blitt valgt uansett.

Då me kom til kyrkja hadde me i den nærmaste familien ei stund for oss sjølv. Det vart teke bilete for at gutane skal ha minner frå dagen.  Etterkvart kom det ganske masse folk. Mange eg ikkje visste kven var ein gong. Minstemann vart plassert eit par benker bak oss, eg hadde spurt naboen om ho kunne ta seg av han så eg kunne fokusere på eldstemann. Han hadde mange spørsmål som eg ikkje klarte å svare på... Kvifor det var eit teppe på bordet som kista sto på, og kva som var under det f.eks.

Eigentleg hugsar eg ikkje så mykje frå begravelsen. Hugsar best stemninga, og lyset. Det vart spelt Northing else matters og Stairway to heaven på orgel. Presten holdt tale. Det var salmar. Opplesing av helsingar på blomane.  Etter den siste salmen var det tid for å bære kista ut og gå den tunge vegen bort på gravbakken. Det er eit par hundre meter å gå, men eg hugsar lite av det.

Ved grava kasta presten jord på kista, Fager kveldssol smiler vart sunge, og kista vart seinka halvvegs ned i bakken. Presten kom bort til meg og sa at eg kunne berre ta kontakt om eg følte for det.

Mange kom og kondolerte oss. Og ein del eg ikkje kjente. Då me til slutt skulle gå frå gravbakken følte eg meg letta. Trykket som hadde bygd seg opp inni meg dagane fram mot begravelsen letta.